กาลเวลาเปลี่ยนไป ทำให้คนเรารักกัน และสนใจกันน้อยลงไปหรือเปล่า
.. ทั้งที่เวลาที่ควรจะนอนได้แล้ว แต่กลับนั่งร้องไห้ไม่หยุด
มันหดหู่ มันน้อยใจ ปนเปไปหมด
พี่เอ มีปาร์ตี้อีกแล้ว .... และทุกคืนที่มีปาร์ตี้ กลับกลายเป็นเราเอง
กังวลและเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ
เราห่วงไปสารพัด ห่วง ว่าจะเมาแล้วกลับไม่ไหว
ห่วงพรุ่งนี้จะไปทำงานไม่ไหว ห่วงว่าจะเมาแล้วจะจำอะไรได้มั๊ย
แต่กลับกลายว่าการเป็นห่วง มันทำร้ายตัวเราเอง
ทั้งที่จริงๆ ตัวเค้าเองดูแลตัวเองได้
การที่เค้ามีเพื่้อนคุย มีเพื่อนให้เฮฮา เค้าจะลืมไปชั่วขณะ
ว่ายังมีใครอีกคนอยู่ข้างหลัง เวลาโทรไปหา กลายเป็นว่า
แป๊ปนึงนะ เดี๋ยวโทรกลับ แป๊บนึงนะ เดี๋ยวกลับแล้ว
แต่แป๊ปทีไร กลายเป็นตี 5 ไม่ก็เช้าทุกที
แล้วพี่จะรู้มั๊ย ว่าแป๊บของพี่กับเค้า มันนานแค่ไหน
เมื่อก่อน ตอนเค้าร้องไห้ ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็จะโทรกลับ
แต่เดี๋ยวนี้มันคงกลายเป็นความเคยชินของพี่แล้วซินะ
ที่เวลาเค้าร้องไห้ พี่ก็จะ แป๊น นึงไว้ก่อน
ทั้งที่เมื่อก่อน พี่จะหยุดทุกอย่างแล้วโทรกลับเค้าทันที
เค้ารู้ทุกคนดีกับพี่ มีบุญคุณกับพี่ พี่ต้องดูแลเค้า
แล้วเค้าละ เค้าต้องทำยังไง ถึงจะได้คุยกับพี่บ้าง
หรือต้องสร้างบุญคุณกันไว้ พี่ถึงจะ หันมาสนใจเค้า
เค้ามีปัญหา เค้าเหนื่อย เค้าแค่อยากคุยกับพี่
บางทีไม่ต้องเล่าปัญหาให้ฟังก็ได้ แต่มันกลายเป็นว่า
เค้าต้องไปคุยกับเพื่อน กับคนอื่น ทั้งที่เค้าไม่ต้องการ
ทำไมเค้าไม่ได้พี่คืนมา พี่หายไปไหน
เค้าน้อยใจ นะ
Tidty*
23 ส.ค. 2011 เวลา 03:14 น.